Conference Call at Bimhuis, Amsterdam, Netherlands
February 16, 2006

Concert review by René de Hilster
posted on February 21, 2006 at Jazzpodium.nl

      photos © Fred van Wulften

Er waren maar weinig mensen op het concert van Conference Call in her Bimhuis afgekomen. Onbekend maakt onbemind? Toch herbergt deze groep enkele bekende namen uit de New Yorkse jazz scene als Joe Fonda en pianist Michael J. Stevens. Of lag het aan de moeilijkheidsgraad van de muziek van Conference Call. De muziek van deze coöperatieve groep is niet altijd even makkelijk in het gehoor liggend en kent een hoog energie gehalte waardoor je als luisteraar snel vermoeid kan raken, maar voor de reguliere Bimhuis bezoeker moet de muziek van Conference Call toch niet al te vreemd in de oren klinken.
Wij Jazzkenners willen altijd graag vergelijkingen trekken en ik zal u dan ook de mijne niet besparen. De groep deed mij qua sound en energie erg denken aan het American Quartet van Keith Jarrett (de bezetting met Dewey Redman, Charlie Haden en Paul Motian) en het late Coltrane quartet (met Alice, Jimmy Garrison en Rashied Ali) maar ook de laatste versie van het Miles Davis quintet (de bezetting met Chick Corea, Dave Holland en Jack DeJohnette) klonk door in het spel van het viertal.

     photos © Job Groot

Het quartet speelde twee sets met louter eigen werk, bijna alle stukken liepen in elkaar over en werden ook niet nader toegelicht of aangekondigd. De namen van de stukken blijf ik u dus schuldig. Anderzijds moet ik bekennen dat alle stukken qua opbouw en structuur redelijk op elkaar leken waardoor soms moeilijk te horen was of het quartet alweer aan een nieuw werkje begonnen was. In feite waren er twee varianten: De eerste was: een mooi sereen begin, wat langzaam werd opgebouwd en via energieke improvisaties uitkwam in een vrij collectief waarna het serene thema weer wederkeerde. De tweede variatie bestond uit dezelfde opbouw alleen was het thema een combinatie van veel noten en tegendraadse ritmes. De meeste stukken waren opgebouwd rond een ostinato baspartij, vakkundig gespeeld door Joe Fonda. Fonda (1954) was de drijvende kracht binnen de groep. Als bassist deed hij mij erg denken aan Charles Mingus. Wat hij ook gemeen had met Mingus was het aanwijzingen schreeuwen naar zijn medemuzikanten, vooral drummer George Schuller (1958) moest het (terecht) ontgelden. Deze zoon van componist/arrangeur en dirigent Gunther Schuller sloeg er regelmatig flink naast en was m.i. de zwakke schakel in de groep. De andere sterke man binnen Conference Call was de Duitse rietblazer Gebhard Ullman (1957) vooral zijn tenorsound was prachtig, hij produceerde een geluid waarin te horen was dat hij goed naar David Murray en Archie Shepp heeft geluisterd. Verder heeft deze man een hele berg techniek in huis waarmee hij alles kan van overblazen tot dubbeltonen en dat in alle registers. Ook op basclarinet leunt hij behoorlijk tegen David Murray aan. Pianist Michael J. Stevens (1951) maakte op mij wat minder indruk. Vakbekwaam en luisterde goed maar ik heb van zijn kant geen echte verrassende dingen gehoord.
In het samenspel leken de heren af en toe nog te moeten zoeken naar elkaar maar dit kan ook komen doordat iedereen druk aan het lezen was. Opvallend was ook de Europese sound van de toch geheel Amerikaanse ritmesectie.

Samenvattend was het concert van Conference Call lang niet slecht en kende heel mooie momenten maar was soms vermoeiend door de lange, soms ongestructureerd klinkende, collectieve improvisaties die in elk stuk weer voorbijkwamen. Bassist Joe Fonda en rietblazer Gebhard Ullman zijn namen om in de gaten te houden.

Copyright © Jazzpodium.nl and René de Hilster

Please visit the gallery to see larger versions of the photographs.