Roland Dahinden
«Naima»

• Roland Dahinden - tenor & alto trombones
• Anthony Braxton - alto & sopranino saxophones
• Joe Fonda - double bass
• Art Fuller - drums

• Free Lines, part one (Roland Dahinden) 30:25
• Naima (John Coltrane) 7:10
• Composition 136 (Anthony Braxton) 16:30
• Free Lines, part two (Roland Dahinden) 19:40

CD reviews

• Dân Warburton for Paris Transatlantic
• Bruce Lee Gallanter for Downtown Music Gallery
• Maciej Karlowski for GiGi Distribution  Polish language

Dân Warburton for Paris Transatlantic

Odd to see Mode — predominantly a "contemporary classical" label — venturing into free jazz, until you remember that Roland Dahinden has recorded Cage, Wolff and Lucier, and that his sparring partner here, Anthony Braxton, has always sought to straddle the turbulent gulf between improvisation and composition. "Free Lines, part one" finds the two horns working their way — more or less together — through a melodic minefield of angular chromaticism, with drummer Art Fuller tagging along for company. Eventually things take off, Dahinden unleashing a spectacular upper register display, Braxton providing some trademark rubbery flurries, Fuller's elastic brushwork recalling an earlier Braxton drummer, Barry Altschul on the classic 70s Circle albums. The half-sung multiphonic plunger chords Albert Mangelsdorff first amazed us with twenty years ago are now standard modern trombone technique, and Dahinden has mastered them — check out his quietly intense cover of Coltrane's "Naima." Braxton lays out on his own "Composition 136" (hardly a user-friendly title, but at least he's abandoned those crazy diagrams), bassist Joe Fonda joining Fuller to make up a dynamite trio unit. "Free Lines, part two" works along the same lines as part one, with melodic lines of a more sustained nature (as result the music feels more pastoral, melancholic); strangely, the edgy dissonances somehow remind me of the harmonic language of Steve Coleman, though Braxton's fluffy attack and grainy sustain are light years away from M Base's austere precision. Once more, things pick up with some wicked mute work from Dahinden — on the strength of this album I'd say he was, along with Frenchman Yves Robert, one of the hottest trombonists around right now. Let's hope the avant garde Mode subscribers use this fine album to springboard into the world of free, and, in the other direction, Braxton fans will see fit to check out other excellent releases on the label.

Reprinted with permission. Copyright © 2006 Paris Transatlantic and Dân Warburton.

CD Reviews

All reviews written by Dân Warburton → Overview of all CD/LP reviews and liner notes

Bruce Lee Gallanter for Downtown Music Gallery

Featuring Anthony Braxton on alto and sopranino saxes, Joe Fonda on bass, Art Fuller on drums and Roland on trombones. No, this is not a new cd, but we just recieved a promo and it was overlooked the first time around and speaking of Braxton collaborators' Roland Dahinden is a Swiss trombonist who has worked with John Cage, Christian Wolff and Alvin Lucier. "Free Lines, part one" was composed by Roland, but it has that Ghost Trance like thematic thing where the trombone and sax play their lines together, but alter their timing slowly so that they are slightly off the mark at times. The drums play minimally outlining the patterns and there is no bass here, so this must be the trio referred to in the title. The horns start to get more frenzied as time goes on and Roland takes a spirited 'bone solo. Soon both the trombone and alto sax are spiraling the lines more quickly and intensely, yet they both go for odd multiphonic sounds — breathes, squawks, high-end squeaks and then it is back to more Ghost Trance-like following each other repeating lines. Things gradually move into slow motion and the trombone and alto sax notes get more elongated and elastic and then slowly speed up again. Coltrane's "Naima" is also taken at a snail's pace, the trio is the trombone, bass & drums, it is hard to tell what tune is being done at this below slow crawling tempo. Braxton's "Composition 136" seems a good choice for this trio of trombone-bass-drums once again in which the trombone and drums spin quick lines together as the bowed bass fills in the holes - some amazing trombone at that. The final piece is "Free Lines, part two" and it is another long excursion for Anthony, Roland and Art with more cerebral spaciousness - the sopranino and the trombone playing their long drifting notes together, Braxton really stretching those notes out. We are asked to play this music loud on the liner notes, but I think patience is required much more than volume.

Reprinted with permission. Copyright © 2006 Downtown Music Gallery and Bruce Lee Gallanter.

CD Reviews

All reviews written by Bruce Lee Gallanter → Overview of all CD/LP reviews and liner notes

Maciej Karlowski for GiGi Distribution

Katalog nowojorskiej niezaleznej firmy plytowej Mode raczej nie zawiera tytulów jazzowych. Jej zainteresowania skupiaja sie wokól muzyki wspólczesnej. Na tym wlasnie polu label odnosi sukcesy i zyskuje powazanie wsród melomanów.

Nagrana dla Mode plyta szwajcarskiego puzonisty Rolanda Dahindena takze nie powinna byc w prosty sposób klasyfikowana do kategorii jazzu, nawet pomimo tego, ze nagrana zostala w towarzystwie muzyków, dla których jazz jest szczególnie istotna forma artystycznej wypowiedzi. Obok lidera grajacego na tenorowym i altowym puzonie uslyszymy kontrabasiste Joe Fonde, perkusiste Arta Fullera oraz wielkiego kreatora free jazzu i muzyki improwizowanej Anthony Braxtona. Przez chwile mozna by pomyslec, ze skoro wystepuje tu oraz dostarcza kompozycji tak znamienity improwizator jak Braxton, to calosc muzyki sila rzeczy pozostawac bedzie pod jego wyraznym wplywem. Móglby tez za tym przemawiac fakt, ze Dahinden byl w przeszlosci wielokrotnie zapraszany przez Braxtona do wspólpracy koncertowej oraz przy realizacji plyt.

W moim jednak odczuciu Roland Dahinden zadnej dominacji nie ulega. Wprawdzie innych jego autorskich plyt niestety nie mialem okazji slyszec, tu jednak jawi sie jako lider nie tylko samodzielny, ale tez bardzo silnie oddzialujacy na pozostalych muzyków. Zas umieszczenie posród swoich kompozycji dzielka pióra Braxtona i w ogóle zaproszenie go do sesji rozumiec nalezy jako dowód pewnej wspólnoty rozumienia muzyki.

Zarówno Braxton, jak i Dahinden sa twórcami, których zainteresowania bardzo wyraznie kieruja sie w strone muzyki wspólczesnej wyznaczanej takimi nazwiskami jak Cage, Stockhausen, Webern, Varese czy Wolf. Po wysluchaniu plyty nasunac sie moze pytanie czy i w jakim stopniu doswiadczamy tu muzyki jazzowej? Czy obecnosc na krazku tytulowej "Naimy" Coltrane'a oznacza, ze jazz jest szczególnie bliski artystycznemu zamyslowi obydwu muzyków?

W moim odczuciu zawartosc omawianej plyty (podazajac za Kylem Ganem) jest rzeczywiscie rodzajem hybrydy, która nosi zarówno cechy muzyki jazzowej, jak i niezwykle silne inspiracje muzyka wspólczesna. Przenikanie sie obydwóch tych swiatów nie odbywa sie w mysl zasady prostych zapozyczen, lecz zgodnie z idea dostrzegania pewnych stycznych punktów, czy moze koncepcji, które przez lata uczynily z nich byty w jakiejs mierze bliskie, a juz na pewno niewykluczajace sie. Ze swoboda jazzowej improwizacji wiele wspólnego ma niewatpliwie gra perkusisty i basisty. Dahinden i Braxton wola poruszac sie jednak po tym terytorium tylko ogólnym brzmieniem przypominajacym jazzowe.

Wylaczajac wspomniana juz "Naime" (notabene jedna z najciekawszych wersji, jaka slyszalem) muzyka na plycie eksponuje intelektualna strone aktu twórczego. Rozgrywa sie ona w opozycji do rozpowszechnionych regul, poza tradycyjnie rozumianym timem, projektowana z oryginalnych komponentów i dedykowana doswiadczonym melomanom. Jej jakosc jest najwyzszej próby, a obcowanie z nia przypomina wspinaczke na najwyzsze szczyty. Jest trudno, ale satysfakcja proporcjonalna do wlozonego wysilku.

Copyright © 2006 GiGi Distribution and Maciej Karlowski.

CD Reviews